De zin van het leven

Ik ben er achter. Ik ben achter de zin van het leven gekomen.

Ik weet waar het leven om gaat en waarom we op deze aarde zijn.

Ik weet nu waarom het nut heeft om te blijven leven.

Herinneringen.

Dat is waar het leven om draait.

De herinneringen die we hebben van vroeger, de dingen die we nog gaan doen die dan later weer een herinnering wordt.

Die herinneringen van vroeger waar je zo vrolijk van wordt.

Het is allemaal best logisch, waar doen wetenschappers nou zo moeilijk over?

Waarom moeten we weten hoe de wereld ontstaan is en waarom?

Kunnen we niet gewoon van het leven genieten en nieuwe herinneringen maken?

Ik kan nu een mindere herinnering maken (huiswerk maken) want die heb je ook. Maar het zijn de slechte herinneringen gecombineerd met de goede, die jou maken wie je bent en wie je wordt en wie je wilt zijn. Toch?

Mijn jeugd

Ik ga jullie wat vertellen over mijn jeugd (ookal is die nog lang niet afgelopen aangezien ik pas 14 ben)
Gewoon wat leuke dingetjes die waarschijnlijk helemaal niet belangrijk waren, maar die ik me nog wel herinner om een één of andere reden.

Ik weet niet meer hoe oud ik was, maar ik weet nog wel dat toen ik nog veel kleiner en lichter was dan nu, dat ik vaak tegen mijn vader aan klom terwijl hij dan mijn handen vast had, en dat ik dan probeerde om het plafond aan te tikken.

Of iets wat ik me niet meer herinner, maar wat mij wel veel verteld is.
Toen ik echt nog heel jong was, noemde ik een mandarijn geen mandarijn, maar een krag. Vraag me niet waarom.

Ik weet nog wel dat ik het heel irritant vond als ik naar school moest lopen, vooral toen ik een jaar of 7 was denk ik. Maar als ik me dan bedenkt dat we 5 min lopen van school woonde, en als ik nog verder terug ga in mijn gedachten dat ik toen ik 4 of 5 was eigenlijk altijd lopend ging.

En ik lustte geen bananen, ik vond ze echt niet lekker. Tegenwoordig lust ik ze wel, maar alleen als de schil een beetje bruin is laat maar zeggen. Mijn zus daar in tegen houdt juist van de groenere bananen.

O en ik weet nog iets leuks.
Ik weet niet hoe oud we waren, maar vroeger maakte onze moeder altijd een schaal met lekkers. Dat waren dan dingen als crackers, appel, banaan (die at ik niet) en allemaal andere kleine lekkere dingen op een schaal.

Huilen om Verlies

Marco Borsato heeft een liedje genaamd Verlies. En als ik een een sombere bui ben dan luister ik hem 20 keer achter elkaar. Vooral omdat de tekst precies klopt. Het gaat over iemand die je verloren bent.
Alles wat hij zegt (zingt) doet me denken aan mijn eigen situatie. Ook de muziek klopt precies bij het gevoel. Echt.
Meer dan een jaar geleden overleed mijn opa, en dat deed pijn. Echt. Ik voel een leegte in mijn hart, en niet een soort leegte, maar een echte leegte als ik er aan denk.
De zin; 'Boos op een wereld die niet stoppen wil'  is gewoon zo echt.
Mijn opa overleed aan kanker. Het was eigenlijk longkanker, maar ze kwamen er pas achter toen het door zaaide naar zijn benen en hij niet meer kon lopen.
Het was gauw duidelijk dat hij niet meer beter zou worden.

Je weet pas wat je mist als het er niet meer is.