Vakantie in bed

Ik breng grotendeels van deze vakantie, die ik nu heb, door in bed.
Ik ben niet ziek of zo, ik vind het hier gewoon fijn. Ik kan hier lezen, schrijven, met huiswerk bezig, slapen, nadenken en zelfs een film/serie kijken als ik de tablet van beneden bij me heb.
Slapen doe ik vooral 's avonds natuurlijk, nadat ik een film gekeken heb. De afgelopen twee dagen heb ik met mijn vader Jurassic Park gezien, dat gaat over dinosauriërs. Twee dagen geleden hebben we rond half 11 het eerste deel opgezet (ik weet het, beetje laat, maar daarvoor hadden we samen het bed van mijn zus in elkaar gezet - die op dat moment met mijn moeder naar de film was - zodat ze die avond tenminste ergens kon slapen. Ik heb er die avond samen met haar geslapen). En hij was pas ergens half 1 klaar of zo. Daarna ben ik dus in mijn zus' bed gaan liggen en toen zijn we daar gaan slapen. De volgende ochtend waren we rond half 9, 9 uur wakker (ik tenminste, zij al wat eerder). En toen hebben we op de tablet naar pretty little liars gekeken, dat is een serie.
En nu lig ik dus in bed, op mijn laptop

dit te typen. Hiervoor heb ik wat Duitse woordjes in wrts ingevoerd aangezien ik dinsdag een toets heb. Ik heb dinsdag ook een biologie toets, over kruisingen en genen en zo.

Een stukje alvast

Ik ben een boek aan het schrijven, maar wat vinden jullie van dit stukje van hoofdstuk 1?

Een doosje eieren, een kuipje boter en een zak appels. Wat zoet beleg en extra vleeswaren.

Wat vergeet ik nu?

Een doosje, een kuipje en een zak, wat zoet en wat extra en…

Ik ben echt slecht in die ezelsbruggetjes om te onthouden wat ik moet halen, lijstjes werken voor mij veel beter.

O ja, ik moet dat tijdschrift voor mijn vader halen, over doe-het-zelf-mannen of zoiets. Als ik die zou vergeten dan zou hij de rest van dag niet te pruimen zijn tot ik morgen opnieuw boodschappen ging doen. Ik neem ook meteen mijn eigen tijdschrift mee. En een zak met van die zoute dropjes, zelf ben ik er niet zo dol op, maar Luca vind ze echt heerlijk. Luca is onze huishoudster, en ze is er bijna altijd.

Mijn vader kan niet voor zichzelf zorgen, en in mijn eentje red ik het niet laat maar zeggen.

Het uitzicht hier is echt geweldig, en ik heb lekker lang de tijd om er van te genieten aangezien ik nu 10 km naar huis mag gaan fietsen.

We wonen op een kleine boerderij, mijn pa en ik, zo’n 10 km van het kleinschalige dorpje waar ik net boodschappen deed, en nog verder weg van de echte bewoonde wereld waar normale tieners meestal zijn.

Ik ga hier ook gewoon naar school, in dit dorpje genaamd Koesburg. Er is 1 school die zowel basisonderwijs als middelbare onderwijs geeft, in dat geval heb ik best geluk (dat ik niet nog is 20 km verder moet fietsen naar school bedoel ik),er is dus die kleinschalige supermarkt die alleen het hoognodige verkoopt, een postkantoor hebben ze ook, een kleine bioscoop die alleen films draait voor 3-jarige en 78-jarige en dan heb je nog een oud leegstaand gebouw dat gebruikt wordt door de jongere zonder leven die minstens 4 keer per week de moeite nemen om hier heen te fietsen om dan rond te hangen met andere levenloze tieners. Daar ben ik dus geen van.

Ik woon dus op een gezellige boerderij met een super landschap eromheen. Met een heleboel dieren natuurlijk. We hebben een paard (zijn naam is Angelo, en hij is van mij, maar ik kan dus geen paardrijden, dus eigenlijk staat hij daar maar niks te doen), 3 koeien ( we maken zelf onze kaas en drinken de melk van onze koeien, Martha en Clara) 2 varkens (die hebben we alleen omdat we die er bij kregen toen we de boerderij kochten (mijn vader dan)  maar we doen er verder niet veel mee) 45 kippen (Ik hoef niet te vertellen dat we dankzij Kippie, Kip, Kiep , Kop en de 41 andere elke zondagmorgen een lekker eitje hebben bij ons ontbijt).

O en we hebben nog 2 honden (Mike en Lola) 3 katten (Missie, Rook en Worst), een vissenkom met een stuk of 31 vissen, een papegaai (vraag er maar niet naar) en fret (die heet gewoon fret).

En met mij en mijn vader er bij, is het een aardige beestenboel hier.

Naast al die hokken voor al die dieren – voor als het koud is; de meeste dieren lopen of gewoon buiten in een grote weide, of gewoon los – hebben we een giga zwembad (met jacuzzi) en een grote schuur waar ik meestal ga zitten om tot rust te komen. Andere plekjes waar ik graag tot rust kom zijn bijvoorbeeld de oude boomhut die er al zat voor dat wij hier woonde, in het hondenhok (ik ben niet echt groot, en dat hok niet echt klein), ik zit eigenlijk bijna nooit op mijn kamer, hij is best klein en ik maak mijn huiswerk gewoon buiten. Zelfs in de winter. Ik houd er niet van om binnen te zijn, dan voel ik me opgesloten. Daarom is het zo fijn om zoveel grond te bezitten.

Fluffy Donkey

Dit is een hele zachte baby ezel.
En ik vind hem heel lief.
Ik heb hem helaas niet in het echt gezien, anders had ik er echt alles aan gedaan om hem te pakken te krijgen en te knuffelen.
Dat doet me denken aan vakantie, als mijn zus en ik altijd achter de eenden aan gaan in de zee. Helaas zijn de eenden altijd sneller, aangezien wij ons niet zo snel voort kunnen bewegen in het water.
Maar wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik deze ezel echt HEEL erg lief vind.

Eigenlijk net een kat

Ik liet net nog even de hond uit, haar naam is Luca. Ze is nu 8 maanden oud en is voor het eerst loops, we moeten dus oppassen met andere honden. Ik dacht; laat ik Luca nog even uitlaten zo vlak voordat we met zijn allen wat gaan drinken. Eén van de weinige momentjes die we nog hebben met zijn allen als gezin.
Katja, onze oranje kat die nu al een paar jaar hebben, loopt ook altijd mee als ik de hond ga uitlaten. Zo nu weer.
Luca is eigenlijk een typische hond, lekker vrolijk, druk en nogal speels. Katja is nogal een typische kat, nors, serieus en een beetje chagrijnig. Dus Luca jaagt haar altijd de kast op. Of ze het nou expres doet, of omdat ze gewoon zo vrolijk is, ik weet het niet, maar zo gaat het altijd.

We waren nog maar net het hek uit en Luca jaagde Katja alweer onder een auto. Ik zei; 'Doe is lief, het is wel je zus' En toen dacht ik bij mijzelf; das een goeie. Doe is lief, het is wel je zus.

Zo heb ik het nog nooit gezien, mijn zusje en ik hebben ook regelmatig "vette fittie" (zoals mijn geschiedenis leraar zou zeggen) en ik zeg altijd tegen Luca dat ze aardiger moet zijn tegen Katja (niet dat ik verwacht dat ze luistert, ik bedoel maar; het is een 8 maanden oude hond, wat verwacht je dan) Maar zelf mag ik ook wel wat aardiger en meer verdraagzamer zijn voor mijn jongere zusje.

Dus eigenlijk ben ik net Katja, te serieus vergelijke met de jonge Luca die soms niet door heeft hoe irritant ze wel niet is, en die zo af en toe expres iets te ver gaat om de oudere op de kast te jagen. En mijn zusje is dan Luca.

Zo had ik het nog nooit bekeken, maar nu wel.

met of zonder inspiratie

Ken je dat gevoel? Dat gevoel dat je hebt als je aan het schrijven bent? Als je het liefst hebt dat die inspiratie voor altijd blijft, en dat niemand je stoort. Maar dat dan plots, zonder waarschuwing, je geen inspiratie meer hebt? Dat had ik net dus. 

Ik was mijn boek aan het schrijven op onze computer, had alle inspiratie die ik nodig had, maar toen ik begon aan een nieuw hoofdstuk, was de inspiratie weg. Wat jammer nou. Inspiratie weg.

Ik las een keer dat als je echt goed geïnspireerd wilt blijven tijdens het schrijven, dat je dan totale stilte nodig hebt, absoluut geen muziek. Maar zelf vind ik dat best fijn. Vooral als je gewoon in de drukke woonkamer zit waar de televisie aan staat en waar je zusje alle aandacht probeert op te eisen. Dan kan ik me dankzij die muziek lekker buitensluiten en ongerust verder schrijven. Al moet ik zeggen dat ik schrijven in totale stilte ook wel is fijn vind. Maar dan wel op papier. 

Bij ouderwets schrijven met papier en pen hoort complete stilte, en bij lekker typen schrijven op de computer hoort voor mij muziek.