Eigenlijk net een kat

Ik liet net nog even de hond uit, haar naam is Luca. Ze is nu 8 maanden oud en is voor het eerst loops, we moeten dus oppassen met andere honden. Ik dacht; laat ik Luca nog even uitlaten zo vlak voordat we met zijn allen wat gaan drinken. Eén van de weinige momentjes die we nog hebben met zijn allen als gezin.
Katja, onze oranje kat die nu al een paar jaar hebben, loopt ook altijd mee als ik de hond ga uitlaten. Zo nu weer.
Luca is eigenlijk een typische hond, lekker vrolijk, druk en nogal speels. Katja is nogal een typische kat, nors, serieus en een beetje chagrijnig. Dus Luca jaagt haar altijd de kast op. Of ze het nou expres doet, of omdat ze gewoon zo vrolijk is, ik weet het niet, maar zo gaat het altijd.

We waren nog maar net het hek uit en Luca jaagde Katja alweer onder een auto. Ik zei; 'Doe is lief, het is wel je zus' En toen dacht ik bij mijzelf; das een goeie. Doe is lief, het is wel je zus.

Zo heb ik het nog nooit gezien, mijn zusje en ik hebben ook regelmatig "vette fittie" (zoals mijn geschiedenis leraar zou zeggen) en ik zeg altijd tegen Luca dat ze aardiger moet zijn tegen Katja (niet dat ik verwacht dat ze luistert, ik bedoel maar; het is een 8 maanden oude hond, wat verwacht je dan) Maar zelf mag ik ook wel wat aardiger en meer verdraagzamer zijn voor mijn jongere zusje.

Dus eigenlijk ben ik net Katja, te serieus vergelijke met de jonge Luca die soms niet door heeft hoe irritant ze wel niet is, en die zo af en toe expres iets te ver gaat om de oudere op de kast te jagen. En mijn zusje is dan Luca.

Zo had ik het nog nooit bekeken, maar nu wel.